„— Gdybym nie zjawił się na zgromadzeniu — rozważał — niechybnie naraziłbym się na niebezpieczeństwo. Jeżeli są kary na tych, którzy wydają tajemnicę, są na pewno i na tych, którzy ją znają, a okazują obojętność. Niczym są wielkie niebezpieczeństwa, lecz małych przeciwności trzeba się wystrzegać. Spiskowcy gotowi cisnąć we mnie kamieniem lub rozciągną sznurek na schodach, przewrócę się i wybiję sobie ostatnie zęby. Co gorsza, mogą o mnie pisać niestworzone rzeczy, wystawiając mnie na pośmiewisko całego Paryża...
Ale teraz nawiedziły go znowu inne myśli.
— Gdzie odwaga, gdzie honor — pytał siebie w emfazie. — Czyżbym lękał się samego siebie Mam potem widzieć w zwierciadle twarz tchórza i nikczemnika O, nie, do tego nie dojdzie! Zawsze wierzyłem w rzeczy wzniosłe. Któż wie, czy nie będę odnowicielem rodzaju ludzkiego Miałżebym cofać się przed urzeczywistnieniem mych teorii w praktyce
Rousseau ożywił się.
Usiadł przy klawesynie i zaczął grać zapamiętale.
Nadeszła noc. Teresa spała na krześle zmęczona daremnym dręczeniem swojej ofiary. Rousseau, któremu serce waliło jak młotem, włożył odświętne ubranie i wyśliznął się z pokoju.
Na ulicy nie było żadnego powozu. W zamian roiło się od próżniaków gapiących się na siebie lub przekomarzających się z co ładniejszymi pannami sklepowymi.“(6)